Dispatch Jurgen: Hedendaagse Techniek

Gisteren was weer zo een dag waarop ik blij ben met de hedendaagse techniek. Immers met de iPhone blijf ik toch op de hoogte van de resultaten van de wedstrijden als ik ze niet kijken kan. En gisteren kon ik weer eens niet kijken. Zo heb ik dus de eerste wedstrijd geheel gemist en de tweede, een historische zege voor Griekenland, voor een groot deel. In de herhaling heb ik de trappende beweging van de Nigeriaan gezien. Oliedom! En vervolgens verbaasd zijn als hij rood ziet. Volgens mij zag hij echter al rood, een waas voor zijn ogen. Anders kan ik zijn actie niet verklaren.

De avond wedstrijd heb ik wel geheel gezien. Erg onder de indruk was ik niet want ik heb niet veel actie voor de doelen gezien. Frankrijk met een veldoverwicht, vooral in de eerste helft, en Mexico dat liet komen (of moest laten komen). Hoe dan ook, het resultaat is natuurlijk verrassend en ik zou nu niet in Domenech’s schoenen willen staan. Ik heb de wedstrijd gezien in een pub in London. Er waren niet veel mensen die zich voor de wedstrijd interesseerden. Hoewel de Mexicaanse doelpunten toch met gejuich werden begroet. Of dit aan de Engels/Franse animositeit ligt, of dat men gewoon de underdog graag zag winnen weet ik niet. Feit is natuurlijk wel dat dit de tweede grote verrassing van dit toernooi is. Een toernooi dat, nu de tweede wedstrijdronde is begonnen, ook qua doelpunten en spanning is begonnen.

Dispatch Jurgen: Day 5 Round-Up

Vijfde dag. Drie wedstrijden. Vijf goals. Het regende behoorlijk in Zuid Afrika, maar nog steeds geen doelpunten. Toch waren het niet direct vervelende wedstrijden om naar te kijken, hoewel ik maar anderhalf heb kunnen zien.

De eerste weet ik niet meer van dan dat het 1-1- werd met een laat doelpunt van de Nieuw Zeeland. Verrassend dus. Ivoorkust en Portugal legden een boeiend potje op de mat, helaas zonder doelpunten, hoewel beiden er kansen voor hebben gehad.

De derde wedstrijd dan eindelijk weer één van de kandidaten voor de eindoverwinning, Brazilië. Het grote Brazilië tegen het kleine Noord Korea. Dit soort wedstrijden hebben vaak maar twee scenario’s. ofwel de grootmacht walst er overheen, of de underdog weet zich met een sterke verdediging in de wedstrijd te knokken. Het laatste was het geval. Natuurlijk een groot overwicht van de Brazilianen, maar echte grote kansen bleven uit. Korea hield lang stand. Toch moest het uiteindelijk buigen voor een mooie goal van Maicon. Schitterend binnen geschoten. Zelfs de verslagen goalie had er een applausje voor over. Toch mooi, dat respect voor de tegenstander. Het werd zelfs 2-0 en het leek erop dat de Noord-Koreanen rijp waren voor de slacht in het laatste kwartier.

Toch weer de lankmoedigheid bij de Brazilianen, waardoor klein duimpje nog een eretreffer wist te produceren. Plotseling gingen ze de laatste twee minuten nog eens vol gas er tegenaan. Niet dat het ze veel opleverde, maar het is wel goed voor het zelfvertrouwen in de volgende wedstrijden, neem ik aan.

Zeven van de acht poules zijn nu geweest. Morgen nummer acht, waarna de tweede ronde wedstrijden uit de voorronde begint. Morgen nog één van de topkandidaten. Spanje. Misschien zelfs wel dé topkandidaat, hoewel het nog nooit eerder is gebeurt dat een Europees kampioen ook wereldkampioen werd. Maar ja, statistieken zijn er om weerlegt te worden.

Jürgen Brüske: Duitsland – Australië

Het toernooi vind ik tot op heden van teleurstellend niveau. Weinig spectakel, hoewel dat in de voorrondes, en dan vooral in de eerste wedstrijden, ook niet echt verwacht mag worden. Vooral het aantal doelpunten vind ik zeer teleurstellend, dit ondanks het niveau van diverse doelverdedigers, wat juist weer wel voor verrassende doelpunten (en uitslagen) heeft geleid. Dat de bal ‘zwabbert’ heeft niets te maken met de weinige doelpunten. Eigenlijk zou dat alleen maar meer goals moeten veroorzaken. En bottom line heeft iedereen met die ronde duivel te maken, dus kom op. Ieder toernooi wordt daarover geklaagd door de heren professionals.

De arbitrage valt me helemaal niet tegen. Wel vond ik het opvallend dat tot nog toe bij iedere wedstrijd één van de eerste corners wordt ‘onderbroken’, omdat de heren scheidsrechters zogenaamd duwende en trekkende spelers overduidelijk uit elkaar willen halen. Daarna zie je dat nooit meer gebeuren, terwijl er toch echt bij iedere corner of vrije trap geduwd en/of getrokken wordt. In beide gevallen heeft dit echter nooit consequenties. Instructies van de FIFA zeker? Van alle wedstrijden tot nog toe heb ik er twee met meer interesse gevolgd dan de anderen: Duitsland – Australië & Nederland – Denemarken. Deze blogpost betreft Duitsland – Australië.

Zondag avond hebben mijn zoon Koen en ik ons voor de televisie genesteld voor de eerste wedstrijd van het Duitse team. Na een vroege kans voor Australië, blijkt al gauw dat het Duitse team te sterk is voor deze tegenstander. De Duitsers spelen zelfs verfrissend en leuk voetbal, waarbij wel gesteld moet worden dat het team niet echt getest wordt. Of dit nu ligt aan de kracht van ‘die Manschafft’ of de zwakte van de ‘Socceroos’, zal later in het toernooi moeten blijken. Feit blijft wel dat Duitsland de enige ploeg is die tot nog toe meer dan 2x scoort in een wedstrijd.

De positieve reacties van de pers zijn er de volgende dag dan ook naar. Maar nu eerst de avond zelf. Koen en ik worden al snel uit onze stoelen gedwongen door de eerste goal, die we juichend begroeten. Een mooi opgezette aanval afgerond met een harde knal. Hij lijkt te stoppen, maar is wel van relatief korte afstand ingeschoten en ik weet niet of een andere keeper hem wel had gehad. Het tweede doelpunt is niet minder mooi. Kopspecialist Klose heeft vrijwel het hele seizoen rust gehad en lijkt nu weer voldoende dadendrang te hebben. Het moet echter wel met het hoofd gebeuren, want kansen over de grond waren vanavond niet aan hem besteed…

De tweede helft gaat het Duitse team vrolijk verder. Vrolijk voor Koen en mij tenminste. De rode kaart voor Cahill vond ik te zwaar bestraft. Hij komt weliswaar half van achteren, maar lijkt inderdaad in te houden. Dan heb ik wel gemenere overtredingen gezien die zonder kaart bleven. Ook het derde doelpunt (Müller) komt tot stand uit een mooie combinatie. Om nog maar te zwijgen van het vierde (Cacau, koud in het veld).

Duitsland heeft zichzelf hiermee een dienst bewezen. De overwinning is niet alleen goed voor het zelfvertrouwen, maar vooral het vertoonde spel heeft het team alom respect en goede pers opgeleverd. Persoonlijk heb ik er een wat dubbel gevoel bij… Ja, een goede degelijke overwinning, maar op een mindere tegenstander. Hoe houdt de verdediging zich tegen sterkere ploegen? En vooral, is Duitsland niet ‘te goed’ begonnen? Terugdenkend kan ik me meer wereldkampioenen (finalisten) herinneren die een moeizame voorronde hadden, dan ploegen die vanaf wedstrijd 1 domineren. Die gaan er meestal in de knock-out fase vroeg af.

Voglende keer: Nederland – Denemarken.